Het begon een jaar geleden; Lianne (dit is niet haar echte naam) zat niet lekker in haar vel en ging naar de huisarts. Hij stuurde haar door naar een maatschappelijk werker met de diagnose ‘depressie met een angststoornis’. Die stuurde haar gelijk door naar een psychiater, omdat het probleem te groot was. ‘De psychiater schreef me antidepressiva voor, maar daar ben ik na een week al mee gestopt. Mijn ouders wisten dat niet, maar ik wist gewoon dat het geen depressie was, dus ik wilde het op een andere manier oplossen.’ Een manier die ze vond, was zelfbeschadiging. ‘Hartstikke zonde natuurlijk, maar zo kon ik heel even aan de pijn ontsnappen.’

Toen haar ouders en de psychiater erachter kwamen dat ze de medicijnen niet meer slikte, wisten ze niet meer wat ze met Lianne aanmoesten. Tegen die tijd kon ze haar gevoelens ook niet meer onder woorden brengen. ‘Ik wist echt niet meer wat ik moest zeggen. Dus toen stuurden ze me naar een gesloten kliniek.’ In die kliniek kreeg Lianne intensieve therapie. ‘Ik zat daar zowel voor een spoedbehandeling als voor een diagnose, want ze wisten nog steeds niet wat er mis met me was. Het was ontzettend zwaar, je zit daar natuurlijk niet voor je lol. Toch heb ik er ook vriendinnen gemaakt; ik kon het erg goed vinden met de meiden met wie ik een kamer deelde en er ontstaat al snel een band omdat je constant samen bent.’

Ondanks de intensieve therapie die 3 maanden duurde, kon ook de kliniek Lianne niet verder helpen: ‘Er waren mensen die net als ik aan zelfbeschadiging deden en ongeveer dezelfde klachten hadden. Maar er waren er ook die zelfs een zelfmoordpoging hadden gedaan en die mensen kregen dezelfde diagnose als ik! Dat kan natuurlijk niet kloppen…’
Samen met haar ouders besloot ze dan ook twee weken eerder weg te gaan uit de kliniek. En hoewel ze graag weer ‘vrij’ wilde zijn, vond ze het ook erg lastig om afscheid te nemen van haar nieuwe vriendinnen. Gelukkig heeft ze nog wel contact met hen; stiekem, want eigenlijk mag je binnen de kliniek geen vriendschap sluiten. ‘Maar dat hou je toch niet tegen? Je deelt alles met die meiden, dus natuurlijk raak je bevriend.’

Op dit moment krijgt Lianne geen psychische hulp, maar heeft ze wel een personal coach; ‘Zij kan me natuurlijk geen diagnose geven, maar wel helpen mijn leven weer op de rails te krijgen. Misschien krijg ik dan eindelijk weer zin om dingen te ondernemen, want nu zit ik alleen maar thuis.’

Lianne heeft het idee dat haar psychiater haar heeft laten vallen: ‘Omdat ik niet aan één ziektebeeld voldoe en er dus geen label opgeplakt kan worden, zou ik volgens hem opeens geen probleem meer hebben. Dat slaat natuurlijk nergens op. Het zou borderline kunnen zijn, maar die diagnose kun je pas op je 18e krijgen. Moet ik dan nog een jaar gaan wachten tot ik verder geholpen kan worden? Belachelijk.’ Ondanks alles blijft ze hopen op een betere toekomst. ‘Ik haal alle energie uit het leven en ga niet in een hoekje zitten huilen. Ook al zit ik nu in een dal en weet ik nog niet hoe ik eruit moet komen, probeer ik toch overal het positieve van in te zien.’

Foto boven: Heather Buckley.
Foto onder:Fr. Antunes.
Foto preview: AshBash!