Helaas is de dichtstbijzijnde supermarkt voor mij een echt bejaardenfestijn. En voor de meeste van hen is boodschappen doen het uitje van de dag. Alleen snappen ze niet dat er ook mensen zijn die haast hebben en over een uur weer ergens anders moeten zijn. Maar niet alleen de oudjes zorgen ervoor dat de supermarkt net een hindernisbaan is. Als het gangpad niet geblokkeerd is door winkelwagentjes, glijd je wel uit over een boontje (ja, dit is me een paar dagen geleden echt overkomen). De buurvrouw die zegt hoeveel je wel niet gegroeid bent, aanbiedingen die er niet meer zijn, de supermarkt is voor mij één groot oorlogsveld.

Bij de kassa (waar ik áltijd de verkeerde rij kies) staat er natuurlijk weer een bejaarde voor me, die de caissière uitgebreid vertelt over Mia die opnieuw getrouwd is met Jan van de slagerij. En de medewerkster luistert aandachtig, want de klant is natuurlijk koning. En als je denkt dat je eindelijk aan de beurt ben komt dat oudje weer terug, met de melding dat er toch echt iets fout is gegaan met de kassabon. 'Nee mevrouw, de aardbeien zijn pas vólgende week in de aanbieding.'

En na een half uur sta ik eindelijk weer buiten. Met een propvolle boodschappentas, want als het even kan doe ik boodschappen voor de hele week. En ondertussen blijf ik ongeduldig wachten op het moment dat alle boodschappen gratis bezorgd kunnen worden, net zoals mijn kledingpakketjes. Want rommelen tussen die klerenhopen, dat is ook niets voor mij.

Foto: denn